Meet Pola (1 czerwca)

7651061584_IMG_2802

Pola i ja w kampani “ojcowie dla Matek” dla CIWF

Dziś Dzień Dziecka, mój pierwszy w roli ojca. Nie powiem, czuję, że to dzień wyjątkowy. 

Pola ma już ponad 2 miesiące. Od dnia jej narodzin przechodzimy ewolucję, nie rewolucję.  Nie mam poczucia, że zarywam noce (mam nadzieję, że Ewa jest podobnego zdania), nadal oglądam(y) Netflixa, nadal często jemy na mieście. Pola po prostu towarzyszy nam wszędzie dokąd się wybieramy. Nasze życie nigdy nie było szalone, więc o żadnych dziwnych miejscach mowy nie ma. Zaczynamy też spotykać się z innymi dzieciakami, bo mała jest już po pierwszych szczepieniach.

Najlepsze są weekendowe poranki. Wstajemy z Polą rano, karmię ja, przewijam, przebieram, potem robię kawę i sobie siedzimy (Pola leży) w kuchni próbując nawiązać jakąś komunikację. Czasem kładziemy ją z Rychem na matę edukacyjną. Mogę się na nią gapić godzinami. Czy to już szaleństwo? Nie wiem? Ale szczerze napiszę, że nie sądziłem, że jej przyjście na świat i życie z nami, wywoła we mnie tyle ojcowskich emocji. Samo dobro. 

IMG_5336

Nie przeczytałem żadnej książki o rodzicielstwie, choć w czasie ciąży kupiliśmy ich całkiem sporo. Nie czytam też blogów dla ojców, jedyną edukacje odebrałem na Szkole Rodzenia, którą wszystkim spodziewających się maluszków, bardzo polecam.

Teraz nie mogę doczekać się naszych pierwszych wakacji. Planujemy góry i morze. Może ta chwila wytchnienia pozwoli na powrót na biegowe szlaki. Bo ultramaraton ojcostwa jakoś udało mi się wystartować i to chyba jedyne zawody, w których nie wypatruję mety.

Advertisements

Unijna rocznica

18 lat temu po raz pierwszy odwiedziłem Australię. Podróż na Antypody była moim marzeniem. Studia i praca w Australii, potem prawdziwa praca w Malezji. Mogłem zostać na innej półkuli, być „obywatelem świata”. Zdecydowałem się na powrót nad Wisłę. W dużej mierze dlatego, że wstąpiliśmy do UniiPerth City Zachodnia AustraliaZawsze miałem wrażenie, że rodzice żałowali, iż nie wyjechali z Polski w latach 80-tych. Nie dla siebie – dla mnie i brata. Nie rozmawialiśmy nigdy na ten temat, ale od upadku komuny, kiedy mogli wysyłali mnie za granicę. Najpierw z harcerzami, potem kursy językowe, wyjazdy z NGO-sami. Rodzice zawsze zachęcali i sponsorowali wojaże, licząc chyba, że kiedyś gdzieś tam się osiedlę i zbuduję życie w lepszym miejscu.

Najpierw zachłysnąłem się tym wszystkim. Słońce, plaża, uniwersytet jak z amerykańskiego filmu i dorywcza, legalna praca , z którą nie było problemu, a dzięki której mogłem naprawdę dobrze żyć.

Miałem dość Polski. Szarej, smutnej, jednorodnej, trochę zacofanej. Miałem jej tak dość, że w Australii nie szukałem kontaktu z żadnymi Polakami. Przez kilka lat po polsku rozmawiałem tylko z bliskimi przez telefon. Pierwszym i jedynym wyjątkiem było referendum unijne. Poszedłem do ośrodka polonijnego i zagłosowałam za wstąpieniem do Unii Europejskiej. Na około mówiłem, że głosuję za Unią z egoizmu, bo jeśli kiedyś wrócę do Europy to nie będę skazany na Polskę.

Samego wstąpienia Polski do Unii nie pamiętam, bo mnie tu nie było. W Australii nie interesowano się tym za bardzo. Dlatego atmosferę negocjacji, referendum, uroczystych podpisów i wspólnego świętowania znam tylko z telewizyjnych archiwów.

plaża Bondi Sydney

Bondi Beach w Sydney

Po wyjeździe z Australii na dwa lata osiadłem w Malezji. Piękne i szalenie interesujące miejsce na świecie, a jednocześnie jakże pożyteczny dla młodego Polaka przystanek przed powrotem do Polski. Malezja to raj dla turystów, ale niekoniecznie dla swoich obywateli. Silna partia, która od czasów uzyskania niepodległości wygrywa wszystkie wybory, korupcja, cenzura w mediach, tajne policje (wliczając te religijne). To wszystko gdzieś przypomina Polskę lat 80 – tych. To właśnie tam po raz pierwszy świadomie doceniłem osiągnięcia naszej transformacji. Jako człowiek mediów byłem dumny, że w moim kraju mogę (odpowiedzialnie) powiedzieć i napisać co chcę.

Zaryzykuję stwierdzenie, że w Polsce lepiej mi się powodzi, niż jeśli miałbym zostać w Australii. Tam zawsze byłby emigrantem z pierwszego pokolenia, z silnym akcentem (ten na którym mozolnie buduje się potęga Australii). Wszystko zajęło by mi więcej czasu, bez gwarancji sukcesu. Dlatego po 7 latach na obczyźnie, wybrałem drogę „na skróty”, wróciłem do kraju, gdzie skorzystałem z tego czego się tam nauczyłem.

Oczywiście, że często wspominam czasy emigracji. Czasem z wielkim rozrzewnieniem. Szczególnie kiedy nadchodzi jesień i zima. Kto mnie zna ten wie, że Australia i Malezja to miejsca dla mnie szczególne. Czasem tam wracam, ale też często goszczę znajomych z tamtych rejonów świata. Cały czas ogromną satysfakcję sprawia mi gdy przyjaciele zazdroszczą nam bezwizowego i bezpaszportowego ruchu wewnątrz Unii, jak doceniają infrastrukturę i rozwiązania kiedyś zarezerwowane dla najbardziej rozwiniętych miejsc na ziemi.

IMG_5406

Bez wstąpienia do Unii pewnie tych słów pochwały tak często bym nie słyszał, dlatego tak bardzo przerażają mnie głosy krytykujące fundamenty Unii Europejskiej. Niektórzy z tych, którzy te głosy podnoszą nie pamiętają pewnie czasów komuny, czy „szarych” lat 90 – tych. Inni w imię swoich interesów po prostu nie chcą tego pamiętać. Trudno mi to zrozumieć i trudno wybaczyć. Jako świeżo upieczony ojciec, chcę aby moja córka wyrosła na obywatelkę UE, ze wszystkimi prawami i obowiązkami z tego wynikającymi.

Tekst orginalnie ukazał się w dziale Opinii Wirtualnej Polski

 

“Chutzpa” zamiast hucpy

 

 

Wróciłem z krótkiego wyjazdu do Izraela, dokąd pojechałem zaproszenie Start-up Nation Central. To była moja pierwsza wizyta w tym kraju. Wyjazd zbiegł się z uznanim przez Trumpa Jerozolimy za stolicę Izraela. Wiem, że naokoło dużo się w tym temacie działo, jednak ja żadnych komplikacji z tego powodu nie odczułem.

Prócz niesamowitych pomysłów na biznes (jak np. autonomiczne dźwigi (!!), technologia, która pomaga farmerom w odpowiednim nawadnianiu pól czy narzędzie, które sprawi, że już zawsze będziesz chciał oglądać internetową reklamę do końca), największą uwagę zwróciłem na dwie rzeczy, które IMO są główną przyczyną sukcesów izraelskich startupów.

Pierwsze, to ostre parcie na rozwój globalny. Izraelskie startupy od razu myślą o wejściu na zagraniczne rynki, bo rynek wewnętrzny jest ograniczony, a otoczenie geopolityczne dość niepewne. Działają tak od pierwszego dnia, korzystając z usług międzynarodowych firm prawniczych i księgowych, zawsze wszystko robione jest po angielsku. Wszystko dlatego, bo chcą rosnąć za granicą. To nie przypadek, że aż 94 izraelskie firmy są już notowane na NASDAQ, a Tel Aviv to drugi po Silicon Valley startupowy ekosystem świata.

Bo w Izraelu to odwaga i marzenia odgrywają wielką rolę w biznesie. Od młodego wpajane jest, że należy ryzykować. Porażki są powszechnie akceptowane i nawet dobrze widziane, bo to pożyteczne doświadczenie, prawdziwa szkoła życia. Ale najważniejsza jest “chutzpa”, która w Izraelu oznacza siłę charakteru, przebojowość, a nawet arogancję, w dążeniu do ceu. Za to się nagradza i zdobywa uznanie. W innych krajach za wychylanie często dostajesz po uszach. W kulturze japońskiej porażka to dyshonor, przez który kiedyś popełniało się seppuku.

“To płynie w naszym DNA, od pierwszego dnia chcemy rozwijać się globalnie. Nawet jeśli jesteśmy tylko 3 przyjaciółmi, którzy wszystkim co mają to kilka slajdów prezentacji w PowerPoincie”. powiedział mi Barrel Kfir z funduszu JVP.

I właśnie takie podejście widać w startupowych hubach w Izraelu. Ważna jest treść, a nie opakowanie. Dlatego kuźnie talentów i innowacji powstają często w spartańskich warunkach, w budynkach gdzie najczęściej nie ma szkła ani aluminium. Najważniejsze to kawa i szybki internet.

Drugim niezwykle ważnym elementem startupowej układanki w Izraelu jest armia.

Do izraelskiej armii (IDF) musi pójść każdy Izraelczyk. Wyłączene są tylko niektóre mniejszości (Arabowie i część ultraortodoksów żydowskich). Mężczyźni służa minimum 3 lata, kobiety 2. W IDF stawia się na technologie dzięki czemu staje się kuźnią  inżynierów, informatyków, przedsiębiorców. Wojsko to izraelski Harvard. W CV wpisuje się jednostkę w której służyłeś, bo ona mówi o Tobie prawie wszystko.

Według Saula Singera, współautora kultowego już tutyłu “Naród Start-upów, historia cudu gospodarczego” – “wojsko pokazuje Ci, że nie jesteś centrum świata. Uczy, że zależysz od innych, a inni zależą od Ciebie. Uczy kreatywności w rozwiązywaniu problemów, uczy przywódctwa. W wojsku wysyłają na misje, a startupy to nic innego jak misja, tylko, że cywilna.”

Nie bez powodu w Izraelu panuje przekonanie, że po służbie wojskowej, młodzi Żydzi jadą wypocząć na rok do Indii,  po czym wracają i zakładają swoją pierwszą firmę.

I chyba dobrze by było gdyby do naszych polskich zwyczajów weszły dalekie wycieczki polskiej młodzieży, a potem powrót i krzewienie ducha “chutzpy” i przedsiębiorczości nad Wisłą. Tak na dobry początek.

Cały artykuł z mojego pobytu w Izraelu tu====> w  magazyn.wp.pl.

Grudniowo

rysiek spacer

Nie cierpię grudnia. Nawet jak jest śnieg i teoretycznie powinno być lepiej.
Praktycznie nie biegam, aktywność fizyczna to w tej chwili dłuższe spacery z Ryśkiem. Psina je uwielbia.

Za tydzień lecę do Izraela. Na Bliskim Wschodzie bywałem już kilka razy, ale w Izraelu mnie jeszcze nie było. To będzie bardzo krótki wypad, ale liczę, że będzie bardzo owocnie.

kazimierz krakow grafitti zydowskie

A w poniedziałek na jeden dzień wyskoczyłem do Krakowa na zdjęcia. Pośrednio łączyło się to z moim wypadem do Tel Awiwu. W tym tygodniu zalinkuję owoc mojej krakowskiej eskapady.

 

come back

Dawno tu nie zaglądałem. Na pisanie nie mam siły, dlatego wrzucam zdjęcia, które przybliżą Wam najważniejsze i najfajniejsze sytuacje, które przydażyły mi się od ostatniego wpisu.  Niestety, nie było za dużo biegania.

Zapraszam niedługo ponownie, będę miał dla Was dużego newsa.

 

2016 is gone

Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku! Trochę mnie tu nie było, zatem zabieram się za  nadrobianie zaległości – biegowych jak i trochę bardziej osobistch.

ja-ultra-lemkowyna

tak na traise uchwyciła mnie pani fotograf Karolina Krawczyk

Ostatnim mocnym akcentem 2016 był start w Łemkowyna Ultra Trail. Zawody w Beskidzie Niskim miały być lekkim i przyjemnym biegiem na zakończenie sezonu. Skończyło się na walce z naturą, własnymi słabościami i chorobą, bo jak na złość, na 24h przed startem trafiło mi się paskudne zapalenie spojówek. Na okulistycznym ostrym dyżurze dostałem ksywkę “wieża wiertnicza” – podobno tyle się ze mnie “lało”. Kryzys wydał się być skończony, bo krople zaczęły działać, czułem się lepiej. Poczułem się optymistą i już kilka godzin później byłiśmy z Dominikiem  w drodze do Chyrowej.

Niestety, to co dotychczas było atrakcją tych zawodów, czyli lekkie górskie błoto na trasie, w tym roku stało się prawdziwym przekleństwem biegaczy. Wszystko przez to, że na kilka dni przed startem Beskid Niski, co w sumie o tej porze roku nikogo nie powinno dziwić, zamienił się w krainę deszczu i błota.

inov8-lemkowyna-bloto-ultramaraton-beskidniski

lemkowyna-ultra-trail-vegan-runner

Trudno opisać to co działo się na trasie. Jeszcze na początku nasze zawody można było nazwać biegowymi, po 50 kilometrze Łemkowyna były po prostu spływem błotnym połączonym z narciarstwem biegowym (porównanie przez kijki). Trudno powiedzieć ile razy lądowałem na glebie. Przy 60 km naprawdę przygotowywałem się w głowie na zejście z trasy. Po prostu nie widziałem najmniejszego powodu dla którego miałbym się tak dalej męczyć. Nie chodziło o zmęczenie fizyczne, czy kontuzję – po prosty gdzieś w środku “cofnąłem” sam sobie pozwolenie na takie wariactwo jak ultra ;) Koniec końców dotoczyłem się do mety.

Niestety na finiszu (72 km na Garminie) jak na trasie, nie było tak fajnie jak w zeszłym roku. Może to przez większą ilość startujących, może przez pogodę. Przebieralnie, prysznice, jedzenie, transport … nic nie było takie jak w 2015. Był chaos i niedoinformowanie. Dokłądnie to samo można napisać o naszym czasie na mecie, który był o ponad godzinę gorszy od ubiegłorocznego. Zresztą sami sprawdźcie na stronie z moimi wynikami. Taka karma.

lemkowyna-ultra-trail-medal

medal w nagrodę (następnego dnia – pogoda oczywiście idealna!)

Wtedy tam na mecie w Komańczy obiecałem sobie, że do grudnia nie biegam. Obietnicę spełniłem i sportowo realizowałem się w crossfit’owym boxie. Potem zgodnie z planem zacząłem biegać. Teraz trenuję już znacznie więcej, mimo że cały czas mi się nie chce. Ale mam motywację, bo w drugiej połowie kwietnia wracam w Pieniny, na trasę Niepokornego Mnicha. Mimo ogromnej (jak na mnie) skali trudności, był to zdecydowanie mój najlepszy występ w 2016 roku. Było świetnie!

Na koniec news zupełnie niebiegowy – 2017 będzie rokiem mojego powrotu do szkoły.
A kto wie? Może to tylko początek newsów….?

Kaszubska Poniewierka

Mijają 2 tygodnie startu w Kaszubskiej Poniewierskie. Druga (choć oficjalnie pierwsza) edycja dość kameralnej imprezy biegowej organizowanej przez bardzo prężną ekipę z Trójmiasta- na starcie mniej niż setka zawodników (trasa 100km) i trochę więcej na trasie na 30km. Mój wybór trasy był oczywisty – stówka, kilometry które miały być dla mnie swego rodzaju podróżą w przeszłość – spod Wieżycy przez Kaszuby, aż do Trójmiasta. To miejsca, które lata temu przechodziłem i przejeździłem z rodziną i harcerzami. Same wspaniałe wspomnienia. Nawet do dziś w Rybakach, (okolice Wieżycy) mamy trochę ziemi i małe jeziorko.

piotr-dymus2

Start Poniewierki 3 rano, fot. Piotr Dymus

Sam wyścig podzielił mi się na dwa kompletnie różne etapy – do 71 km była Kaszubska, potem raczej Poniewierka. Start to nocna część biegu – po prostu pięknie. Mgła, kaszubskie podbiegi i zbiegi, krowy na pastwiskach, świetnie oznaczona trasa (szarfy, lamki na drzewach plus gęsto rozstawieni wolontariusze). Biegło mi się świetnie! Po wschodzie słońca cały czas pięknie. W czasie zawodów  z reguły nie zajmuję się podziwianie widoków, ale tu delektowałem się każdym kilometrem – łąki, wzgórza, jeziora i Radunia. Biegnąc wzdłuż rzeki czy jezior miełem ochotę wskoczyć do wody. Pogoda wprost się o to prosiła, było ciepło i raczej słonecznie. Na każdym z punktów kontrolnych czekali  na mnie bliscy (dodatkowe uroki zawodów w rodzinnych stronach)- Krzysiek i Arek, a od półmetka dojeżdża Mama, Ewa i Rycho. Na 71km jest i Ash, czyli moja tajna broń z Australii :) 71 km i punkt żywieniowy przy gdańskim Decathlonie to także początek mojego kryzysu. Ostatnie 30 km (niestety potem okazało się, że ponad 30) były dla mnie dość traumatycznym doznaniem po wzniesieniach Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Teraz już wiem, że pierwszą 70-tkę pociągnąłem trochę za szybko (zrobiłem je chyba w ok. 9h). Potem rozpoczął się najtrudniejszy etap – na punkcie 85 km mój Garmin pokazał mi 92 km. Niestety po drodze pogubiłem trasę. Zdarzyło mi się to pierwszy raz i nie ukrywam, że do teraz budzi to moją frustrację. Przecież jestem starym harcerzem i orientację w terenie mam doskonałą (i to nieważne czy w nocy czy za dnia). Na punkt odżywczy 85km dotarłem dopiero po konsultacji telefonicznej (!!!!!) z Ewą i organizatorami. Byłem bliski poddania się.

kaszubska-poniewierka-85km

chwila odpoczynku na punkcie 85km (dla mnie chyba 93)

Pocieszeniem była informacja od organizatorów, że jakieś wesołki poprzewieszały taśmy znaczące trasę i wiele osób pogubiło drogę. IMHO nie bez znaczenia było też, iż w dniu wyścigu odbywała się akcja sprzątania lasów – w czasie biegu mijałem grupy spacerowiczów z workami na śmieci. Domniemam, że część szarf wylądowała w tych workach. Dodam jeszcze, że wg informacji jakie dostałem od organizatorów na punkcie 85km, w gdańskich lasach pobito dwóch zawodników Kaszubskiej. Była też jakaś historia z pożarem drzewa, ale naprawdę nie chciałem zaśmiecać sobie głowy chorymi historiami. Za dużo tego w naszej nadwiślańskiej galaktyce. Ostatnie kilometry pokonałem z Ulką, która na bieg przyleciała ze Szwedzkiego Malmo. Kliknęliśmy, bo okazało się, że Ulka też mieszkała w Australii. Końcówka jest szalona, mamy już na liczniku dobre ponad 100km, biegnąc w lesie słyszymy metę, a każdy spotkany wolontariusz na pytanie ile jeszcze do finiszu odpowiada, że około 2km. W ten sposób zrobiliśmy chyba jeszcze 6km. Na metę wpadamy po 15h od startu. Teraz trochę żałuję, że nie podgoniliśmy na koniec, ale wtedy po prostu nie było już paliwa – ani w nogach ani już w głowie, a to “głową” pokonałem ostatnie 20 km wyściugu. Na mecie Garmin pokazał 108 kilometrów, 2096m przewyższeń w górę i 2252m w dół.

kaszubska-poniewierka-trasa-garmin-connect

trasa Kaszubskiej z Garmin Connect

Do jesiennego sezonu ultra przygotowywałem (i cały czas przygotowuję) się trochę inaczej niż kiedyś. Mniej biegam (4x w tyg w tym jedno wybieganie ok 25k) ale sporo czasu spędzam w Crossfit’owym boxie Deception. Dobry dobór WOD’ów + regularność dały efekt. I mimo że cały czas nie zrobię muscle up’ów, to w czasie Poniewierki nogi niosły jakby trochę lepiej (a przynajmniej trochę później wysiadły).

Kolejną nowością w przygotowaniach było skorzystanie z usług dietetyka. Od połowy lipca zostałem otoczony fachową opieką Damiana Parola, który zawodowo zajmuje się m.in. dietami sportowców wegan. Pod koniec zeszłego roku wziąłem udział w badaniach, które Damian prowadzi do swojej pracy doktorskiej (poświęconej oczywiście weganizmowi w sporcie). Od tamtego czasu mój organizm nie ma przed nim tajemnic. Nigdy wcześniej nikt tak dokladnie mnie nie przebadał. Testy wydolnościowe, pomiary, a przede wszystkim bardzo dokładna morfologia. Na tej podstawie ustawiliśmy mi dietę, dzięki temu schudłem 5 kg. Czuję się świetnie i mimo wszystko wydaje mi się, że cały czas coś jem i że są to jakieś mega ilości. Po prostu nie ma to jak zdrowe kalorie.

deception-crossfit-ultramaraton

Meta Poniewierki w Sopocie. Jestem biegaczem, nie crossfitt’terem, ale bardzo doceniam ten trenig

A za 3 tygodnie wracam na trasę Łemkowyny (Beskid Niski). Znów pobiegnę trasę 70 km. Nie mogę się doczekać, bo to świetna impreza na zakończenie sezonu.

Wspominając jeszcze odleglejsze historie – końcówkę wakacji spędziliśmy w Portugalii. Mimo że byłem tam już 5 raz, dopiero teraz oszalałem na punkcie tego miejsca. Wszystko pewnie dlatego, że ruszyliśmy w nowe miejsce do Lagos (południe Portugalii, rejon Algarve). Piękna przyroda, świetni ludzie, dobre jedzenie i kawa, dość tanio i największy plus czyli – jedyne miejsce w Europie, które swoimi plażami przypomina mi Australię. Większego komplementu być już nie może ;)praia-do-canavial-lagos-portugal-nudist-beachlagos-beach-praia-da-balanca-portugalpraia-do-canavial-lagos-portugal-beach-1

cabo-da-roca